แด่ ศ.นพ.ประเวศ วะสี
ในวันที่ท่านเดินทางไกล
แต่รากยังคงอยู่

ในวันที่โลกภายนอกกล่าวคำอำลา
ศูนย์จิตตปัญญาศึกษา
ขอเลือกกล่าวคำ “ระลึก”

เพราะสิ่งที่ท่านได้ให้ไว้
ไม่ใช่เพียงชื่อในเอกสารจัดตั้ง
หากคือ “ทิศทางของการศึกษา”
ที่กล้าหันกลับมามองความเป็นมนุษย์อย่างครบถ้วน

ครั้งหนึ่ง…
เมื่อท่านดำรงตำแหน่งในสภามหาวิทยาลัยมหิดล
ท่านได้มองเห็นสิ่งที่การศึกษากระแสหลักมองข้าม
นั่นคือ พื้นที่สำหรับการเรียนรู้จากข้างใน
พื้นที่ที่ปัญญาไม่ได้แยกจากชีวิต
และความรู้ไม่แยกจากความหมาย

ศูนย์จิตตปัญญาศึกษา
จึงไม่ได้ถือกำเนิดจากโครงสร้าง
หากถือกำเนิดจากความเชื่อของท่าน
ว่า “มนุษย์เรียนรู้ได้ลึกกว่าสิ่งที่สอนกันในห้องเรียน”

ตลอดเวลาที่ผ่านมา
ผู้คนมากมายได้เข้ามานั่งเงียบ ๆ
ฟังตนเอง
ฟังผู้อื่น
และฟังโลก
ภายใต้ร่มเงาความคิดที่ท่านวางไว้
แม้หลายครั้งจะไม่เอ่ยชื่อท่าน
แต่ลมหายใจของแนวคิดนั้นยังชัดเจนเสมอ

วันนี้…
เมื่อท่านวางภาระของโลกนี้ลง
ศูนย์แห่งนี้ขอวางคำอาลัย
ด้วยการ “ดำรงอยู่” อย่างไม่หลงทาง
ไม่เร่ง ไม่แข่ง
และไม่ลืมว่า การศึกษาที่แท้
ต้องพาใจกลับบ้าน

ขอส่งท่าน
ด้วยความสงบ
และด้วยคำมั่นเงียบ ๆ
ว่าเมล็ดพันธุ์ที่ท่านหว่าน
จะยังคงได้รับการดูแล
ผ่านการเรียนรู้ที่อ่อนโยน
กล้าหาญ
และซื่อตรงต่อความเป็นมนุษย์

ด้วยความเคารพอย่างลึกซึ้ง
จากผู้เดินตามรอย
ในนามของศูนย์จิตตปัญญาศึกษา